آخرین خبرها
تعداد بازدید : 3,962

روابط جنسی در ایران و سن شروع آن

روزنامه شرق: براساس یافته‌های پژوهش گسترده سازمان بهزیستی درباره کودکان کار و خیابان، کودکان ١٠ساله بیشترین تعداد کودکان خیابانی را تشکیل می‌دهند. میانگین درآمد این کودکان ٢٣هزارتومان در روز است.

٣ /١٧درصد کودکان خیابانی حداقل یک‌بار در عمر مصرف الکل داشته‌اند. ٢٣درصد این کودکان حداقل یک‌بار مواد، الکل یا سیگار مصرف کرده‌اند و٩ /۶درصد این کودکان در شش‌ماه اخیر مصرف داشته‌اند. ٢١درصد کودکان تجربه رابطه جنسی داشته‌اند. میانگین سن شروع روابط جنسی در دختران ۵ /١٢سال و در پسران ٧/ ١٣سال است و ۴ /۵درصد این کودکان آزار جنسی را گزارش کرده‌اند. سازمان بهزیستی در طول سال، پنج‌هزار کودک را جمع‌آوری می‌کند و این پژوهش نتایج طرح سنجش رفتارهای پرخطر در کودکان کار و خیابان است که از
سال ٩١ کلید خورده.

سن ورود کودکان به خیابان چهار تا ١٨سالگی بوده است. میانگین سن ورود به خیابان سه تا ١٠سال بوده و کودکان ١٠ساله بیشترین تعداد کودکان خیابانی را تشکیل می‌دهند.  بیشتر کودکان خیابانی به کارهای متعارف به‌ویژه دستفروشی (٢ /٧٣درصد)، باربری و پادویی (۶ /٨درصد) و نوازندگی (۶ /۴درصد) یا نیمه‌متعارف زباله‌گردی و جمع‌آوری ضایعات نان (۶ /٩درصد) و تکدی‌گری (٧ /۵درصد) مشغولند و تعداد بسیار اندکی از کودکان (دودرصد) تنها به مشاغل غیرمتعارف شامل تن‌فروشی، خریدوفروش مواد و جیب‌بری می‌پردازند.

مشاغل نیمه‌متعارف (زباله‌گردی و تکدی‌گری) در پسران و کودکان افغان به شکل معناداری بالاتر از کودکان ایرانی است (٨/٨درصد در مقابل ٨/ ٣درصد). در کودکان ایرانی کولی نیز تکدی‌گری به شکل معنا‌داری بیش از سایر کودکان ایرانی است (۴/ ١١درصد) در مقابل (۶/ ١درصد). تعداد اندکی از کودکان (٩درصد) در کنار کار خیابانی کارهای غیرمتعارف شامل تن‌فروشی و خریدوفروش مواد نیز انجام می‌دهند.  بیشترین فراوانی محل کار و کودکان خیابانی در تهران مناطق ٢ (۵/ ٢۴درصد)، ١٢ (١٨درصد) و یک (١/ ١١درصد) است.

بالاترین سهم متعلق به کودکانی است که بین ساعات ١٣ تا ١۴ در خیابان هستند (٣/ ١۶درصد)، اما ١ /١٣درصد کودکان خیابانی کل روز (از ٨ صبح تا ٢٣) را در خیابانند.

میانگین درآمد این کودکان از مشاغل ذکر شده به‌عنوان کار اول ٢٣هزارو۴٨٨تومان در روز است که از حداقل روزانه دوهزارتومان تا حداکثر ۵٠هزارتومان نیز تغییر می‌کند. بیشتر کودکان تمام یا بخشی از درآمد خود را به خانواده می‌دهند (٧٩درصد). آنها علت کارکردن خود را تامین معاش خانواده می‌دانند به‌خصوص در میان کودکان افغان این دلیل به شکل معناداری بیشتر از سایر کودکان است. همچنین در میان ایرانیان کولی کارکردن و کسب درآمد عمدتا وظیفه کودکان خانواده است.

کودکان خیابانی به شکل روزمره، مجموعه‌ای از آسیب‌های روانی و اجتماعی را در خیابان تجربه می‌کنند. مطالعه کمی نشان می‌دهد که ٢/ ۴٠درصد کودکان تحمل سرما و گرما، ٩/٣۴درصد توقیف اجناس، ٢ /٣٣درصد تصادف با ماشین و ٧ /٢۶درصد مریض‌شدن را ذکر کرده‌اند. در میان انواع تجارب کودکان، خشونت از سوی مردم، همسالان و ماموران یک تجربه رایج در زندگی کودکان خیابانی است. یافته‌های کمی مطالعه نشان می‌دهد که ۴/ ٢٧درصد کودکان اهانت و کتک‌خوردن از ماموران، ۶/ ٢۶درصد کتک‌خوردن از همسالان، ٢/ ١۶درصد اهانت و کتک‌خوردن از مردم، ۵/٨درصد خفت‌شدن و ۴/۵درصد آزار جنسی را گزارش کرده‌اند.

دخترها بیشتر از پسرها در خیابان مریض شده‌اند (۴/ ٣٢درصد در مقابل ۵/ ٢١درصد) و تصادف کرده‌اند. (٣ /۴٩ درصد در مقابل ٢ /٢٩درصد) و سابقه آزاردیدگی جنسی (٧/ ١٢درصد در مقابل ٧۵ /٢درصد) و کتک‌خوردن و اهانت از طرف مردم (٨/ ٢۶ درصد در مقابل ٨ /١١درصد) را گزارش کرده‌اند. اما توقیف اجناس پسران بیشتر از دختران (۶/۶۵درصد در مقابل ٩ /۴٧درصد) است.

در شش ماه قبل از مطالعه، ۴/ ۴٨درصد کودکان اظهار کرده‌اند که توسط شهرداری و ٨/١٢درصد توسط نیروهای انتظامی در خیابان دستگیر شده‌اند. کودکان ایرانی بیش از کودکان غیرایرانی و بزرگ‌ترها (١۵ تا ١٨ سال) بیش از کوچکترها (١٠ تا ١۴سال) دستگیر شده‌اند.

یافته‌های مصرف مواد

کودکان خیابانی در مقایسه با جمعیت عمومی، مصرف الکل بالاتری دارند و مصرف مواد آنها نیز بالا و احتمالا بالاتر از جمعیت عمومی زیر ١٨ سال است. براساس یافته‌های کمی این مطالعه، ٣ /١٧درصد کودکان خیابانی حداقل یک‌بار در عمر مصرف الکل داشته‌اند. مصرف شش‌ماه اخیر الکل در کودکان خیابانی ٠٧/ ١١درصد است و در حدود هفت‌درصد کودکان خیابانی هر روز الکل مصرف می‌کنند.

نتایج مطالعه حاضر نشان می‌دهد ٩/ ۶درصد کودکان خیابانی یک‌بار مصرف یکی از مواد مخدر را (با یا بدون الکل) داشته‌اند. مصرف حداقل یک‌بار مواد، الکل و سیگار در جمعیت کودکان خیابانی ٢٣درصد و مصرف شش ماه اخیر مواد در کودکان خیابانی ٩/ ۶درصد است.  دخترها از حیث مصرف الکل و سیگار تفاوت معناداری با پسران ندارند. اما پسران به‌طور معناداری بیش از دختران در خطر مصرف مواد هستند.

مصرف سیگار و الکل در کودکان ایرانی به‌طور معناداری بیش از کودکان افغان است. اما از حیث مصرف مواد تفاوت معناداری میان دو گروه نیست.

سن شروع مصرف مواد در کودکان خیابانی پایین است به‌طوری‌که در حدود ۵۶درصد کودکان مصرف مواد را قبل از ١۴سالگی شروع کرده‌اند. در عین حال مصرف سیگار، الکل و مواد در کودکان خیابانی بزرگ‌تر (١۵ تا ١٨سال) به شکل معناداری بالاتر از کوچک‌ترهاست.  بسیاری از کودکان مصرف‌کننده در مطالعه حاضر دارای خانواده معتاد (عمدتا پدر معتاد) هستند و ٨/ ۴٣درصد کودکان، داشتن پدر معتاد و ٩/٣۶درصد، دوستان نزدیک معتاد را گزارش کرده‌اند.

یافته‌های روابط جنسی

کودکان خیابانی به‌دلیل شرایط و روش زندگی خانواده‌ از سنین پایین با روابط جنسی آشنا شده و آن را تجربه می‌کنند. سن شروع رابطه جنسی در کودکان خیابانی پایین است. میانگین سن شروع روابط جنسی در دختران ۵/ ١٢سال و در پسران ٧/ ١٣سال است.

بیشتر کودکان خیابانی (٨/ ٧۶درصد) شب‌ها در خانه خود یا بستگان می‌خوابند و از حمایت خانوادگی نسبی برخوردارند. اما ٢١درصد کودکان که محل خواب آنها خانه مشترک با دوستان است یا به‌تنهایی در خیابان، مراکز حمایتی یا در محل کار می‌خوابند، فاقد مراقبت خانوادگی هستند.

در حدود یک‌سوم کودکان خیابانی تهران (٣١درصد) سابقه‌ ترک خانه را گزارش کرده‌اند که تاییدکننده وجود مشکلات در خانواده است. میان دختران و پسران و گروه‌های سنی مختلف تفاوتی از حیث ترک خانه دیده نشده اما ترک خانه توسط کودکان ایرانی (٩ /٣۶درصد) به شکل معناداری بالاتر از کودکان افغان (۴ /٢١درصد) است. ٩ /٢٣درصد کودکان سابقه آزار جسمی در خانواده را گزارش کرده‌اند. خانواده‌های کودکان خیابانی وضعیت اقتصادی مطلوبی ندارند.

بیکاری و مشاغل کم‌درآمد پدران، مشارکت ضعیف مادران در درآمد خانواده و جمعیت زیاد خانواده، مهم‌ترین علل وضعیت نامطلوب اقتصادی خانواده‌های کودکان خیابانی است. شرایط نامطلوب اقتصادی، فرهنگی و حقوقی افغان‌ها در ایران نیز سبب کار کودکان افغان در خیابان می‌شود. نداشتن کارت اقامت در مورد بسیاری از افغان‌ها، عدم امکان کار رسمی و کسب درآمد کافی، دسترسی سخت کودکان به آموزش رسمی و نیاز خانواده به درآمد کودکان، برخی عواملی هستند که به کار کودکان افغان در ایران منجر می‌شوند.

مجله اینترنتی آسمانیها۹۰

کانال تلگرام آسمانیها۹۰

۷ نظر

  1. اولا تیترتون اشتباه بود .این مطلب مربوط به کودکان کار بود نه سن شروع روابط جنسی در ایران
    دوم آفرین به روزنامه شرق یه دفعه هم حرف هائی نزدیک به حقیقت توی یکی از این روزنامه ها چاپ شد .چون خیلی ها معتقدن ما نه کودک خیابانی داریم نه کودک کار و…در کل امن وامانه …

  2. ۲۳ درصد چیه اقا جون من؟؟؟ الان طبق امار ۷۰ درصد مردم ایران سیگار میکشن اونوقت کودکان کار ۲۳ درصد؟؟؟

    الان بچه از ده سالگی مصرف دخانیات و مخدر رو شروع میکنه دیدم که میگم

  3. ● بخش هایی از شعر کاروان از هوشنگ ابتهاج
    شاد و شکفته ، در شب جشن تولدت
    تو بیست شمع خواهی افروخت تابناک
    امشب هزار دختر همسال تو ،‌ ولی
    خوابیده اند گرسنه و لخت ،‌ روی خاک
    زیباست رقص و ناز سرانگشتهای تو
    بر پرده های ساز
    اما ،‌ هزار دختر بافنده این زمان
    با چرک و خون زخم سرانگشتهایشان
    جان میکنند در قفس تنگ کارگاه
    از بهر دستمزد حقیری که بیش از آن
    پرتاب میکنی تو به دامان یک گدا
    وین فرش هفت رنگ که پامال رقص تست
    از خون و زندگانی انسان گرفته رنگ
    در تاروپود هر خط و خالش هزار رنج
    در آب و رنگ هر گل و برگش هزار ننگ
    اینجا به خاک خفته هزار آرزوی پاک
    اینجا به باد رفته هزار آتش جوان
    دست هزار کودک شیرین بی گناه
    چشم هزار دختر بیمار ناتوان

  4. ● اگر
    اگه پدرم سر کار می‌رفت الان بیکار نبود و در خانه نمی‌نشست و با مادرم دعوا نمی‌کرد. اگه من جای رئیس‌جمهور بودم یک عالمه کار درست می‌کردم که مردم بیکار نمونن. اگه من پولدار بودم پدرومادرم را به رستوران می‌بردم. فرشته، ۹ ساله
    ● اگر
    اگه من پول داشتم پدرم را به دکتر می‌بردم. اگه بیمارستان مجانی بود هیچکس به بی‌پولی نمی‌مرد. اگه مواد مخدر ردوبدل نمی‌شد جوان‌ها از زندگی ناکام نمی‌شدند. اگه لباس ارزان بود فقیرها در زمستان مریض نمی‌شدند. اگه پلیس‌ها خوب باشند بی‌گناه‌ها را به زندان نمی‌بردند و کتک نمی‌زدند. اگه مربی‌ها پول روی هم بذارند می‌توانند یک مدرسه بزرگ بخرند.عالیه، ۱۰ ساله، پنجم دبستان
    ● اگر
    اگه من پولی داشتم به فقیران کمک می‌کردم و برای آنها کارخانه درست می‌کردم تا آنها پولی برای خوردن غذا پیدا می‌کردند تا دیگر گرسنه نمی‌ماندند و برای پیدا کردن غذای زن و بچه‌هایش پولی داشته باشد تا برای آنها لباس و هرچه که بچه‌هایش می‌خواهد تهیه کند و دیگر دست آنها پیش مردم دراز نباشد و دیگر نگران خوردن زن و بچه‌هایش نباشد. رحمت، ۹ ساله
    ● اگر
    اگر پدرم فرصت کند یک نقاشی برای اگر می‌کشد تا من یاد بگیرم اگر را نقاشی کنم. اگر مادرم کاموا داشته باشد برای همه بچه‌ها کله و دستکش می‌بافد که سرما نخورند. اگر برادرت و برادر بزرگم وقت کند مدرسه را مجانی رنگ می‌زند تا بچه‌ها خوشحال‌تر شوند و بیشتر درس بخوانند. اگر من بتوانم هر جمعه به مدرسه بیایم خیلی بهتر است. بیشتر جمعه‌ها با برادرم سر کار می‌روم و پدرم شب‌ها دیر به خانه می‌آید و صبح زود می‌رود و کاموا هم خیلی گران است. جبار، ۱۳ ساله، پنجم دبستان
    ● خجالت
    صاحبکار بابام برای عید بهش پول نمی‌ده بابام از اینکه نمی‌تونه برای ما لباس بخره خجالت می‌کشه منم از اینکه عید مجبورم دوباره لباس‌های کهنه‌ام را بپوشم خجالت می‌کشم. سمیه، ۱۵ ساله
    ● خجالت
    شب اومد خونه مثل هر شب خسته خسته آه و ناله می‌کرد دلم می‌خواست بوسش کنم بگم دوستش دارم اما خجالت کشیدم. میترا، ۱۶ ساله، سوم راهنمایی
    ● آرزو
    من جوراب فروشی را دوست ندارم چون که شهرداری من را می‌گیرد و به کلانتری می‌برد مامانم نگران می‌شود و زیاد پول از دستش می‌رود. من دوست دارم به مدرسه بروم و سر کار نروم چون من مدرسه را دوست دارم و دوست دارم وقتی بزرگ شدم معلم شوم. سعید، ۱۲ ساله، اول دبستان
    (سعید دیکته کرده و توسط شخص دیگری نوشته شده است).
    ● خشم
    صاحبکار من خیلی خشن بود تنبل خر نفهم. و من هم از او عصبانی‌تر چون خسته تشنه داغون. او گفت و من گفتم و درگیری در آنجا شروع شد. من اخراج او خوشحال من گریان او خندان من بیکار او پولدار. محمدرضا، ۱۴ساله، پنجم دبستان

  5. ● جنایت بزرگ، همچنان ادامه دارد
    بر اساس اصول پایه ای سازمان ملل متحد که از طرف تمامی نمایندگان جامعه بشری عضو آن پذیرفته شده است، احترام به ارزش ذاتی و برابری خدشه ناپذیر حقوقی انسان ها، ترسیم گر آزادی، عدالت و صلح در جهان است.
    ملت های دنیا بر مبنای همین اعتقاد به مقام و منزلت انسانی، خواهان سعادت عموم بشری در قالب پیشرفت های اجتماعی و بهبود وضعیت زندگی، همراه آزادی های هر چه بیشتر هستند اما جایگاه کودکان، در این اصول های پایه ای در کجا قرار دارد؟
    قرارداد ژنو در سال ۱۹۲۴ میلادی، اعلامیه جهانی حقوق بشر، قرارداد رعایت حقوق کودکان از طرف مجمع عمومی سازمان ملل متحد در بیستم نوامبر ۱۹۵۹ میلادی، ماده ۴۰ پیمان جهانی برای حقوق اجتماعی، سیاسی و فرهنگی و خیلی پیام نامه ها و قراردادهای بین المللی، فریاد حمایت از کودک سر می دهند، اما جنایت بزرگ علیه کودکان همچنان ادامه دارد. برابر کنوانسیون جهانی حقوق کودک، تمامی کشورهای امضاء کننده پیمان، وظیفه دارند سلامت فیزیکی، روانی، اخلاقی و اجتماعی کودکان را تضمین کنند.
    اما متأسفانه در بیشتر کشورهای توسعه نیافته، با وجود پذیرش کنوانسیون حقوق کودک، دولت ها در عمل از انجام وظیفه خود شانه خالی می کنند.
    در بیشتر این کشورها، نزدیک به نیمی از جمعیت را افراد زیر ۱۸ سال تشکیل می دهند و به دلیل رشد اختلاف طبقاتی و رشد ناموزون اجتماعی، برای بقا و زنده ماندن، مجبور به تن دادن به هر نوع کاری هستند.
    اما قطعاً رفع آزارهای سخت جنسی، روحی و روانی بر این بردگان کوچک، نه با تدوین کنوانسیون ها بلکه تنها با هماهنگی در اجرای آنها، ممکن است.
    آنچه که نمود علنی دارد، این است که طراحی برنامه های عملی و سیاست های منسجمی از سوی دولت ها برای مبارزه با کار کودک، الزامی به نظر می رسد.
    مکانیزم دولت ها جهت مبارزه با این جنایت، دشوار نیست. این مکانیزم می تواند ارتباط با سازمان های کارگری و کارفرمایی و یا ایجاد سیستم های نظارتی جهت اجرای مقررات و مقابله با تخلفات باشد، اما آنچه که به خوبی نمایان است، بیان می کند که این معضل جهانی با تصویب قانون و کنوانسیون حل نمی شود. باید ریشه کار کودکان یعنی فقر و بیکاری از جهان برچیده شود.
    کودکان، آینده هر اجتماع هستند؛ باید این سرمایه ها در برابر هرگونه گزند و آزار، حمایت شوند.

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*